In een verstilde, dromende houding slaapt de walvis – rechtop, alsof hij zich overgeeft aan een diepe innerlijke rust. In dit ene, tijdloze moment lijkt de wereld even stil te vallen. Zijn lichaam, geboetseerd uit aarde en vuur, draagt de sporen van tijd en transformatie.
Op de buik van de walvis is een tekening zichtbaar van een zeemeermin die hem liefdevol vasthoudt. Haar haren vloeien samen met de plooien op de keel en haar vin sluit naadloos aan op die van de walvis. In deze versmelting ontstaat een beeld van eenheid – tussen mens en natuur, tussen mythe en werkelijkheid, tussen het bewuste en het onbewuste.
Whale’s dream is geen traditionele sculptuur, maar een poëtisch moment, gevangen in klei. Een herinnering aan de stilte onder de oppervlakte – waar alles verbonden is, en niets zichzelf hoeft te bewijzen.
Het is een uitnodiging om stil te staan, te vertragen, en ruimte te maken voor betekenis in het moment.
Dit beeld is voor binnen bestemd.
